Verslaving/Psychiatrie
Door mijn ervaring in de verslavingszorg en psychiatrie weet ik hoe complex het is als je een (chronische) psychiatrische aandoening hebt/krijgt, middelen gebruikt of verslaafd bent of raakt. Het heeft gevolgen voor bijna alles in je leven. En vooral in je relaties met anderen (partner, kinderen, ouders, familie, werkgever, buren, vrienden enz.).
Vaak is er onbegrip, vooroordelen, schuld en schaamte, een verschuiving naar liegen en bedriegen, het alleen voelen, je altijd de mindere of ‘zieke’ voelen, de onmacht en frustratie van het hebben van een psychiatrische aandoening of het niet kunnen stoppen met een middel.
Aan de andere kant staan je partner, je kinderen, je ouders en andere familieleden, je vrienden, je collegae, enz. Ze twijfelen of ze je kunnen belasten, kunnen je minder bereiken, voelen zich afgewezen, voelen de onmacht omdat ze je niet kunnen helpen en voelen zich ook alleen.
(Partner)relatietherapie of gezinstherapie kan helpend zijn bij het herstel van de relatie, bijvoorbeeld als je een verschuiving merkt van je rol als partner naar zorgende of van volwassene naar kind. Ook bij het doorbreken van schuld en schaamte en overige patronen.
Veel ouders, partner en kinderen raken overbelast of hebben het gevoel zichzelf kwijt te raken, individuele therapie kan dan helpend zijn.
Als jij of je partner elke dag onder invloed bent of je bent nog niet stabiel genoeg dan kan relatietherapie nog niet plaatsvinden. Als je perioden kent waarop je niet gebruikt dan zijn gesprekken mogelijk. Je kan je als partner eventueel aanmelden voor individuele relatietherapie.